Meer investeren in opleidingen

Er komen vaak van die dagen voorbij, waarop ik weer eens verzucht "ga van facebook en twitter af" . Dan heb ik me weer eens geërgerd aan een commentaar op nieuws, dat door het een of andere medium verspreid is. Want half Nederland voelt zich tegenwoordig geroepen om gebruik te maken van de optie "reacties", die de meeste media bieden. Of de andere helft van Nederland daar nou ook op zich te wachten, kijk dat mag voor de reageerders geen belemmering zijn. Je wordt er in het algemeen niet vrolijker van als je de reacties leest. Niet zozeer door de taalfouten hoor, want het besef, dat veel vaderlanders de taal nauwelijks beheersen (veel hier geboren Nederlanders zouden de integratietoets absoluut niet aan kunnen), was al langer tot mij doorgedrongen. Maar de kwaliteit van de controle op de reacties van diezelfde media, heeft geen hoog niveau, want er wordt ontzettend veel doorgelaten. Tenminste, als je als lezer op een bericht in de Telegraaf reageert en je hebt de moed om ook kritiek op de Telegraaf zelf te hebben tja dan doet de "moderator"  (dat is iemand of een programma, die dat namens de Telegraaf doet) ineens moeilijk en wordt je tekst geweigerd.
Eigenlijk kun je op twee manieren aankijken tegen alle onzin,die op Facebook (naast alle zinnige zaken, die er ook zijn beste vrienden!) En ook op Twitter geplaatst wordt. De eerste manier is gelukzalig vaststellen, dat het allemaal hoort bij de vrijheid van meningsuiting en dat dus iedereen het recht heeft een mening te hebben. En die ook nog te uiten. De tweede manier is met ingehouden ergernis vaststellen, dat je toch niet dagelijks, zeg maar full time geconfronteerd hoeft te  worden met alle onzin en grofheden, die uitgekraamd worden. Het eerste is waar: we hebben in onze maatschappij  vrijheid van meningsuiting en dat is een groot goed. Die vrijheid was er al heel lang, ook in mijn jeugd was er die vrijheid. Maar daar werd je alleen mee geconfronteerd op verjaardagen. Want daar mochten al die ooms en tantes onbelemmerd hun mening ventileren over van alles en nog wat. Of ze er nu wel of geen echt verstand van hadden. Van het betrokken gespreksonderwerp bedoel ik. Maar dat was dan op een verjaardag, waar niet heel Nederland aanwezig was. Dat was dus in de besloten kring en daardoor redelijk ongevaarlijk.
Maar nu ventileert men, veel niet gehinderd door een bescheiden taalvaardigheid, kennis van zaken en/of feitenkennis zijn of haar mening. Op FB rechtstreeks of in een reactie op een bewering van een ander of als reactie op een bericht in een krant. En neem maar even van mij aan, dat er een ontstellende hoeveelheid onzin ten toon wordt gespreid. Ik zei het al: niet door " mijn"FB-vrienden" hoor. Maar wel op pagina's waar vrienden van mijn vrienden op geabonneerd zijn en waar ik dan ook weer mee word geconfronteerd, omdat veel van mijn vrienden helaas wat ruimhartig zijn omgegaan met de privacy-instellingen van hun Facebook-pagina.
Misschien moet ik me er niet druk over maken, maar ik doe het dus wel. Omdat het net lijkt of Nederland gemiddeld dommer en grover wordt. Ik moet dat lijkt eigenlijk wel onderstrepen, omdat ik "vroeger" geen weet had wat er in ons land in alle huiskamers op verjaardagen werd gedelibereerd. Ik hoorde het niet en wist het dus niet.
De vrijheid van meningsuiting moet natuurlijk gewoon blijven, is een belangrijk goed in onze maatschappij. Die vrijheid mag wat mij betreft met wat meer respect voor anderen worden betracht, maar dat is weer een ander onderwerp. Dus is voor mij de enige oplossing, dat ik selectiever om ga met hetgeen ik wil lezen op FB en Twitter in het bijzonder en sociale media in het algemeen. Misschien moet ik toch maar afscheid nemen van een paar FB-vrienden, die ook hun vrienden op mij loslaten en van wier kijk op de maatschappij ik niet zo gediend ben. Of misschien moet ik toch maar van FB en Twitter af, zodra ik vast stel, dat het deelnemen aan deze platforms mijn leven niet verrijkt. Maar er helemaal  ben ik nog niet, want er zijn ook verduiveld veel berichten/uitingen op deze sociale media, die boeiend zijn en die je graag tot je neemt.  Soms zelf graag wilt delen met andere vrienden.
Maar wat gebruik van de sociale media mij in elk geval heeft duidelijk gemaakt is, dat "opleidingen" een belangrijk speerpunt voor elke politieke partij zullen moeten blijven. Want dat ons volk daar behoefte aan heeft, is iets dat de sociale media mij de laatste jaren extra duidelijk gemaakt hebben. 

Ton van Rijswijk                     

De ontwikkeling van het Sinterklaasfeest

Zwarte Piet was toen en is nog steeds van harte welkom

“Nee hé”, denkt u bij het lezen van de kop van dit artikel. “Toch niet weer die discussie over Zwarte Piet en de daarmee samenhangende gevoelens van discriminatie”. Ik kan u geruststellen, ik ben net zo moe van die discussie als u. En net zo moe van alle reacties, die de discussie met name op sociale media als Facebook en Twitter heeft los gemaakt. Net zo moe van alle argumenten en gezichtspunten, die er met de haren zijn bij gesleurd, maar die met het eigenlijke onderwerp niets van doen hadden. Laten we proberen eens terug te denken hoe het ook al weer was in onze jeugd en laten we proberen te voorspellen hoe het jaarlijkse feest zal zijn in pak ‘m beet de jaren 2060, het jaar waarin de Oud Hagenaar (als dit voortreffelijke medium dan nog bestaat….) zal berichten over “hoe het was in de jaren 2010-2020”.

Maar eerst terug in ons geheugen. Ik gebruik daarbij gemakshalve even mijn eigen herinneringen en belevingen. Mijn Sinterklaaservaring gaat terug tot de begin jaren 50. Tot 1952, want toen was ik acht en werd ik door teveel vriendjes erop gewezen, dat ik in een schertsfiguur geloofde en dat het tijd werd “een grote jongen” te worden. Kijk in mijn tijd dus waren de “zak van Sinterklaas” (toen nog niet door Toon Hermans tot een lachwekkende verschijnsel verheven) en de “roe” de hoofdattributen, waarmee de Sint en zijn Pieten tot ons kwamen. De goedheiligman en zijn knechten (jazeker!) werden door heel veel toenmalige ouders als extra hulp ingezet om hun opvoedkundige bijsturing van krachtige hulpmiddelen te voorzien. Als je je niet netjes gedragen had, was de kans wel erg groot, dat je er met die roe van langs kreeg en een enkele reis in die rot zak naar Spanje mocht genieten. Jawel, enkele reis, want over terugkeer werd niet gerept. En aangezien we nog niet verwend waren met jaarlijkse tripjes naar Spanje (we wisten niet eens waar het ongeveer lag, wel dat het er erg warm moest zijn), zag dat er zo onheilspellend uit, dat we ons gedrag prompt bijstelden of op z’n minst ernstig rekening hielden met een subtiele aanpassing daarvan. Zodat het dreigement van tafel gehaald werd of een voorwaardelijk karakter kreeg: “als je nog eens……dan weet je wat er gebeurt”. Kortom, Sinterklaas was behalve een katalysator van ingehouden verwachtingen ook een instrument in de opvoeding. Nou viel het met die verwachtingen wel mee, want mijn ouders lieten ook niet na voortdurend te onderstrepen, dat de Sint in de eerste plaats een arme grijsaard was. Die niet zoveel geld had om zijn Pieten uitgebreide hoeveelheden verrassingen door de schoorsteen te laten glijden. Dat die verwachtingen een rechtstreekse relatie hadden met de relatieve rijkdom van mijn ouders, dat ontdekten we later pas. Toen we groot waren en niet meer hoefden te geloven. En toen begrepen we pas, waarom de Sint steeds zo onrechtvaardig was geweest  bij het uitdelen. Pas toen begrepen we, waarom die andere jongetjes in de klas over zoveel meer cadeaus van de Sint verhaalden dan ik, die al uiterst tevreden was met die tweede hands brandweer auto. Het was dus in die jaren behalve een feest van veel vrolijkheid op straat en op school (want de intocht van de Sint per boot werd nog niet door de TV uitgezonden, omdat er immers nog geen TV was) ook wel degelijk een feest van angst. Waarbij we natuurlijk de Zwarte Piet vooral als zwarte accepteerden vanwege die moeizame afdalingen door talloze schoorstenen. Ons wel stiekem afvroegen hoe ze dan toch die loeiheet kolenhaarden konden omzeilen elke nacht, maar daar hebben we – althans in mijn herinnering – nooit een halszaak van gemaakt. Je ging trouwens op 7-jarige leeftijd niet in discussie met je ouders over dat onderwerp, je geloofde gewoon. Als die schoen maar een beetje gevuld was (een chocoladekikker was al een feest, trouwens in onze schoenen van destijds zouden Ipads of andersoortige tabelets niet gepast hebben), geloofde je heel veel zo niet vrijwel alles.

Later, toen wij kinderen kregen was het Sinterklaasfeest anders: we besloten in de eerste plaats het angstinstrument er af te halen. Wilden onze kinderen niet bang maken daarmee, hadden dat ook niet nodig, want we handhaafden op een meer natuurlijke manier het gezag. Konden nog wel het verhaal van de schoorstenen handhaven, want ook voor de gashaarden was een schoorsteen nodig. Hoe mensen zich met een CV daaruit hebben gered, weet ik niet zo precies, maar iedereen zal ongetwijfeld zo zijn fantasie hebben gehad om de basisverhalen naar de tijdgeest aan te passen. Alleen de liedjes bleven ongewijzigd en dat vroeg nogal eens om uitleg aan onze kinderen. Want wat betekende dan “de roe” in de liedjes, die ze op school zongen. En wat was dat nou met die “zak van Sinterklaas”? Gelukkig hadden we al fantasie genoeg om ons uit lastige discussies te redden. Maar we voelden wel aan, dat het ooit eens tijd zou worden om de teksten van de liedjes aan te passen aan de tijd. Enne, de kado’s werden al wat luxer, een tweede hands brandweer auto behoorde niet meer tot het geschenkenpakket. Het bleef een heel leuk kinderfeest.

Dat is het nu nog steeds, nu we onze kleinkinderen ervan zien genieten.

Hen kunnen we uitleggen, voor zover de ouders dat al niet doen, dat Pieten niet meer door schoorstenen glijden, maar “gewoon van zichzelf” zwart zijn en al helemaal geen “knecht” meer, maar gewoon “medewerkers in vaste dienst” van de goedheiligman, die hoe dan ook nog steeds dezelfde goedheiligman is als degene, die halverwege de 19^e eeuw in ons land geïntroduceerd werd. Want laten we wel zijn, het betreft hier geen eeuwenoude traditie. Dat zeg ik met enige schroom, want ik heb op dit punt ook niet de wijsheid in pacht. Ik heb in de voorbije discussie in Sociale Media, behalve een onmetelijke hoeveelheid absolute onzin, zowel van voor- als tegenstanders, tenminste 92 varianten op historische verklaringen over het fenomeen Sinterklaas zien passeren. Welke de juiste is, ik weet het niet en vind het ook niet zo belangrijk. Dus een vriendelijk verzoek: op dit punt geen ingezonden brieven ter aanvulling van het historisch overzicht. Het zal kinderen namelijk absolute worst zijn wie nu gelijk heeft met de geschiedkundige onderbouwingen van het fenomeen Sint Nicolaas en Zwarte Piet. Zoals het kinderen ook worst zal zijn hoe door een enkeling het fenomeen Piet beleefd wordt. Zij zien het gewoon als een grappige medewerker van de Sint. Die gek doet bokkensprongen maakt, op een scooter over de Fred tuft bij de intocht. En die snoepjes en pepernoten uitdeelt.

Ik wil hier geen nieuwe discussie uitlokken. Ik persoonlijk vond de “hype” op Facebook en Twitter soms al erg genoeg, zowel van veel voor- als van veel tegenstanders. Velen vergaten, dat de discussie in de eerste werd aangeslingerd door een paar mensen, die zich vanwege hun huidskleur gediscrimineerd voelden. En haalden de ramadan, Suikerfeesten, ritueel slachten etc. erbij. “Want dat moesten wij toch ook accepteren, dan hullie onze Piet”. Zo simpel werd het soms voorgesteld, kortom velen maakten er een heuse rassen- en integratierel van. En dat is jammer en triest tegelijk, want waarom onderstrepen we niet, dat juist ons Sinterklaasfeest (met de bijbehorende zwarte Pieten) een feest van tolerantie bij uitstek is? Waarom gooien we meteen met modder als een andere cultuur het niet met ons eens is? Waarom luisteren we niet en waarom accepteren we niet, dat ook ons feest zich ontwikkelt en aanpast aan de tijdgeest? Dat hebben we zelf gedaan in drie generaties. Moet daarom de Zwarte Piet weg? Nee. Moet daarom het gevoel van discriminatie, dat een aantal mensen bekruipt in deze tijd van het jaar, worden ontkend? Nee, want “feelings are facts” zegt de Engelsman zo mooi. Dus misschien vanaf volgend jaar wat extra aandacht voor een respectvol optreden van al die Zwarte Pieten en er minder een dusdanige karikatuur ervan maken, dat anderen zich eraan kunnen storen. Is dat aanpassen? Welnee, gewoon respect voor een andermans opvattingen. Mag dat? Nee, dat moet. Enne: nou volgend jaar niet weer beginnen. Anders gaan jullie allemaal de zak in!

En dus zal de Oud Hagenaar in 2063 zonder enige twijfel een verhaal bevatten van iemand, die omschrijft hoe het feest in de loop van zijn/haar jaren veranderd c.q. ontwikkeld is. Misschien is de Oud Hagenaar dan wel een heel ander platform, waarop schrijvers zich rechtstreeks on line tot lezers wennen, die de Ipad al lang weer hebben ingewisseld voor iets veel moderners. En meteen de discussie aan kunnen gaan, omdat “ingezonden brieven” niet meer bestaan. Meteen reageren, dat zal het zijn in 2063.

Ton van Rijswijk

Voor het eerst weet ik het even niet

Ik ben moe. Niet vanwege m’n leeftijd (hoewel echte fysieke “stunts” op 68-jarige leeftijd toch ook tot de uitzonderingen gaan behoren), maar vanwege de verkiezingsdebatten. Toegegeven, ik ging er aanvankelijk voor zitten, maar was eigenlijk bij het eerste debat (geleid door Knevel en v.d. Brink) al teleurgesteld. Omdat ik het journalistiek slecht vond en de discussie daardoor ontaardde in elkaar vliegen afvangen en vluchten in “oneliners”.

Het debat deze week op dinsdagavond vond ik waardevoller en beter georganiseerd: iedereen mocht een paar vragen beantwoorden bij Petra Gijzen en de discussie daarna verliep gestructureerd, waardoor standpunten ook veel duidelijker werden. Maar verder is het elke avond raak bij DWDD, verschijnt bij elk koffieprogramma wel een lijsttrekker en zijn er ook nog eens vele actualiteitenprogramma’s, waarbij de duidelijk door spindoctors gestuurde politici hun “act” opvoeren. Het ontbreekt er nog maar aan, dat de lijsttrekkers niet meedoen aan het programma “sterren springen”, maar eerlijk gezegd moet ik er niet aan denken getuige te zijn van Emile Roemer in zwembroek (zal vast geen spannende zijn….), die van de hoge in het zwembad springt en net als Patty Brard plat terecht komt. Ik moet er niet aan denken om Buma 10 seconden onder water te zien blijven om daarna proestend boven te komen en naar adem te zien happen. À propos: Wilders mag van mij heel lang onder water blijven (springen die 3 bewakers dan synchroon mee van de duikplank?)…….maar dat zal voor u geen verrassing zijn.

Overigens verheug ik mij wel op de confrontatie bij Eva Jinek a.s. zondag, als Wilders en Marijnissen bij haar op de bank plaatsnemen. Ik hoop van ganser harte, dat Marijnissen de vorm van de dag heeft en met de beroeps “oneliner” de vloer eens aanveegt! Benieuwd wat voor vragen de Telegraaf voor blonde Eva heeft voorbereid.

Voor het eerst weet ik het dus niet echt. Ik heb de stemwijzer geprobeerd, maar dat bracht geen verlichting. Kijk ik weet, dat ik een absolute afkeer heb van rechts (PVV en SGP bijvoorbeeld) en van kapitalisme, dat ik ook niet houd van extreem links (ik houd niet van dat eeuwige “de zwakkeren beschermen en eerlijk delen”, dat wel goed bedoeld is, maar veelal ontaardt in teveel overheidszorg). Ik heb een voorkeur voor ruimte voor eigen initiatief en ontplooiing), en weet dat ik eigenlijk een beetje links-liberaal ben, maar welke partij biedt het programma dat daarbij past? Ik houd van “gestuurd liberalisme”: vrijheid in gebondenheid. Gebondenheid door regulering, die “uitbuiting” en “onrechtvaardigheid” voorkomen, die voorkomt, dat liberalisme ontaardt in “egoïsme”, want dat is de afgelopen 20 jaar teveel gebeurd. De aanvankelijk goede bedoelingen van het destijds “paars” zijn in de uitvoering doorgeschoten, waardoor de privatisering de oorspronkelijke intenties heeft ontkend en de verschillen in de maatschappij onevenredig heeft vergroot. Privatisering van de gezondheidszorg is ontaard in teveel marktwerking, er is teveel management ontstaan met te hoge salarissen. Bestuurders van provincies, scholen, gemeenten en woningbouwverenigingen zijn “bankje” gaan spelen met alle gevolgen van dien. Toezichthouders hebben even de andere kant uit gekeken, bang, dat ze riante vergoedingen zouden verspelen als ze ingrepen. Bankmanagers hebben er sowieso een zooitje van gemaakt, maar niemand heeft het daar over vandaag.

Mijn probleem is dus eigenlijk te willen kiezen voor een vorm van liberalisme, dat eerlijk delen ook nastreeft, dat het eigen belang nastreeft in een prettig evenwicht met eerlijkheid en integriteit, dat ook kan zeggen “genoeg is genoeg” in plaats van “we willen alsmaar rijker worden”. Een vorm van liberalisme (dat is dus iets anders dan kapitalisme!), die eigen initiatief stimuleert en ondersteunt, mensen uitdaagt in plaats van te stimuleren tot “achterover leunen”, maar uitwassen voorkomt en streng aanpakt. En ook nog eens de “verbondenheid” tussen verschillende culturen als hoog goed nastreeft en ook concreet maakt in plaats van het woord alleen maar als kreet te gebruiken. Misschien wil wel teveel en is dat niet mogelijk door op 1 partij te stemmen. Misschien is het idee, dat ik in een radioprogramma hoorde (en ook bij DWDD toegelicht zag) niet zo slecht: iedereen krijgt 150 punten te verdelen over maximaal 3 partijen, die hij/zij graag ziet samenwerken na de verkiezingen. Ik ga eraan meedoen (heb me al opgegeven) en nog eens goed kijken welke combinatie van 3 partijen mijn gedroomd “gestuurd liberalisme” het meest benadert.

Bon Ton

Eerst de feiten kennen, dan een mening vormen!

Van sommige meningen kan ik heel erg moe worden, wanneer ik merk, dat de betrokkene(n) zich niet eerst in de feiten hebben verdiept. Zo wordt er over de alsmaar stijgende kosten van de gezondheidszorg van alles beweerd en met name worden er "oplossingen" gepresenteerd, die geen relatie hebben met het echte probleem. Kijk, ook ik zou graag willen weten waar de stijging van de gezondheidskosten nu vooral door wordt veroorzaakt. Zodat je gericht kan werken aan een reductie-aanpak. Zo heb ik dat geleerd: op school al en ook later in m'n werk: Wat is het probleem, waar wordt het door veroorzaakt en wat zijn de beste oplossingen. Dus: beweer niet zo makkelijk (zoals ik gisteren in een radio-uitzending hoorde), dat "ouderen" maar geld apart moeten gaan leggen voor de zorg, omdat zij de grootste veroorzakers van de stijging van de gezondheidskosten zouden zijn. Want is dat wel zo? Ik denk, dat een bedrijf als KPMG, waar Wouter Bos nu een dik betaalde baan heeft, toch met al z'n expertise goed in staat moet zijn die kostenstijging in kaart te brengen en toe te wijzen aan afzonderlijke factoren. Ik ga die analyse niet nu even voor KPMG in een simpele column doen, maar in grote lijnen komt het wel op het volgende neer:

* onderscheid de belangrijkste kostencomponenten: kosten medische specialisten, kosten zorgleveranciers zoals ziekenhuizen en vergelijkbare instellingen (breng effe afzonderlijke de stijging van de managementkosten in kaart aub), kosten medicijnen (breng ook even de winstmarges van de farmaceutische industrie in kaart);
* stel vast per kostencomponent wat de stijging van de afgelopen 10 jaar geweest is en welke oorzaken daaraan ten grondslag liggen; vergrijzing, gemak waarmee een beroep op de gezondheidszorg gedaan wordt (zoals "standaard" vragen om een second-opinion (als het noodzakelijk is, prima!), zoals standaard ervan uitgaan, dat elk kind voor z'n 10e jaar wel "recht" heeft op een beugel etc etc;
* stel voor welke maatregelen per relevante kostencomponent genomen zouden kunnen worden om de kostenstijging te beheersen

Dat leidt allemaal tot een betere, gestructureerder aanpak dan zo maar iets "roepen". Ik word zo moe van al die "deskundigen" inclusief "politici", die denken, dat ze het leven beter kunnen maken door er af en toe een kreet of een one-liner tegen aan te gooien.

Catshuisoverleg geklapt: een analyse hoe verder

Je kunt natuurlijk gemakkelijk achteraf beweren, dat het allemaal voorspelbaar was, dat het Catshuisoverleg zou mislukken. Da's makkelijk en ook een beetje "een koe in z'n kont kijken". Heb je ook niet zoveel aan: beweren, dat je het van meet af aan verwacht had. Dat het een paar weken terug voorspelbaar was, dat is wat anders. Maar toch een analyse: Voor mij staat vast, dat het Wilders c.s. nooit te doen is geweest om het dragen van medeverantwoordelijkheid voor een regeringsbeleid. Iemand, die vooral aan het "twitteren" is en die Fitna, een nieuw boek, een slechte analyse over de Euro en een polenmeldpunt (waar blijft trouwens het eindverslag daarover?)veel belangrijker vindt dan waardevol en vooral inhoudsvol overleg in de politieke arena (de Tweede Kamer dus) is geen serieuze democratische partner, maar alleen maar een roeptoeter. Zoals de Haagse Burgemeester van Aartsen (die "onze" Geert immers al wat langer meemaakte als VVD-fractielid) terecht stelde: op het moment, waarop de ontwikkelingen en/of de besluitvorming Wilders zelf raakt, loopt-ie weg. Wat Wilders doet is maar 1 ding: populair proberen te worden en proberen meer te bereiken dan Fortuyn bereikt heeft of wellicht zou hebben."Zou", want ik ben er nog steeds van overtuigd, dat ook Fortuyn, als hij niet vermoord was, genadeloos door de mand gevallen zou zijn. Omdat het net zo'n narcist was als Wilders nu is: je houdt in de eerste plaats van jezelf, ziet jezelf als toekomstig machthebben en hebt daar "alleen maar" stemmers voor nodig. Geen stemmers, die ook nog lid van je partij kunnen en willen worden, want dat is alleen maar ballast. Stel je voor, elk jaar een ledenvergadering met mensen, die met je in discussie willen over de te volgen koers. En een kascontrolecommissie willen om je boeken na te trekken. Bij Fortuyn zouden ze dan tegen al die vastgoedjongens (inclusief Harry Mens)aangelopen zijn, die zich bereid hadden verklaard om geld in de kas te storten. Bij Wilders zouden die partijleden er ook alleen maar achter komen waar het geld vandaan komt. Nou is daar bij de PVV misschien geen partij voor nodig, want vandaag of morgen klapt Hero Brinkman wel een keer uit de school. Als-ie tenminste echt iets weet van de partijfinanciering. Een paar moeten het weten! Nee, niet de Mos en Fritsma, die types vertrouwt Wilders niet echt. Hooguit, die chaperonne van Wilders en Bosma. Maar goed, Wilders wil dus helemaal geen eindverantwoordelijkheid voor moeilijke besluiten. Hij wil wel eindverantwoordelijkheid, maar dan alleen als hij de absolute meerderheid in de Tweede Kamer zou krijgen. En ik hoop van ganser harte, dat dat nooit gebeurt. Maar ik ben er wel huiverig voor, want hij heeft een grote achterban van mensen, die niet verder kijken dan hun neus lang is, zich graag laten bedonderen. Mensen, die straks zijn campagneverhaal (Europa kan doodvallen, de islam is het grote gevaar en de oorzaak van alle financiele ellende) blindelings zullen slikken. En denken, dat "het volk" niet door Wilders c.s. gepakt zal gaan worden. Forget it! De huidige financiele boekhouding zal niemand ongemoeid laten, welke partij het dan ook voor het zeggen krijgt. Eerlijk gezegd heb ik ook nog geen heldere keuze voor ogen bij de verkiezingen straks. Ik voel niets voor een regering, die de pijn alleen bij de grotere meerderheid (lage- en middeninkomens dragen immers met elkaar het meeste bij aan de staatskas), voel ook niets voor een regering, die alleen maar weet te zeggen "de zwaarste schouders moeten de zwaarste lasten dragen" en vervolgens de middeninkomens extra belast of zij, die er inderdaad iets harder voor gewerkt of gespaard hebben belasten met extra aanslagen voor de huur van een woning, gebruik van een auto, dragen van schoenen en kopen van kleding: daar meer voor moeten gaan betalen omdat ze iets meer hebben dan de arme Nederlander. Ik voel wat dat betreft niet voor gelijkheid maar voor eerlijkheid en rechtvaardigheid. De pijn evenwichtig en integer verdelen: prima! Maar dan ook een definitief einde maken aan de grenzeloze "grijperij" door topmanagers en beursspeculanten (maak maar een begin met de aandeelverkoopverbod binnen de eerste 3 jaar na aankoop). Maar dan ook nog eens kritisch stilstaan bij de vraag of we niet veel te ver doorgeschoten zijn met privatiseren. Moeten we niet een paar zaken, die we hebben "gedelegeerd" aan zogenoemde marktpartijen, opnieuw tegen het licht houden en op z'n minst het toezicht verscherpen. Of ik wat dat betreft veel moet verwachten van een PvdA, daar heb ik twijfels bij: als ik het functioneren van een Raad van Commissarissen zie bij ING en Post.NL heb ik daar grote twijfels bij. Als ik zie welke mensen het echec van Vestia impliciet hebben mogelijk gemaakt (was "toezichthouder" Noordanus geen ex-PvdA wethouder?), heb ik daar m'n twijfels bij. Kortom: ik zoek naar een partij, die de lasten en lusten eerlijk verdeelt en het grote "graaien" een definitief halt toeroept. En dat is zeker niet de PVV!

Wilders gokt op nieuwe verkiezingen

De vraag is niet zozeer òf Wilders de stekker uit het gedoogakkoord gaat trekken, de vraag is slechts wanneer! Want Wilders wil de macht, ruikt de macht. Hij beseft heel goed, dat zeker het CDA nooit akkoord kan gaan met het fors snijden in de ontwikkelingssamenwerking (wat moeten al die zendelingen dan?), zoals hij zich ook maar al te goed realiseert, dat zowel VVD als CDA niet zullen instemmen met een euroreferendum. Maar hij kent ook de “onderbuikgevoelens” van heel veel Nederlanders, de Henken en Ingrids voorop. Niet voor niets is hij een fel anti-Europeaan (sinds hij zich als VVD’er zonder voorbehoud een voorstander van de euro toonde….), niet voor niets beweert hij herhaling, dat er minder geld naar ontwikkelingssamenwerking moet, dat de grenzen weer dicht moeten enzovoorts. Ik hoef zijn teksten hier niet eindeloos te herhalen, u kent de refreinen van zijn liedjes uit het hoofd.
Stuk voor stuk zijn de opvattingen geformuleerd in “oneliners”, waarvan hij weet, dat dat deel van de bevolking, dat zich vooral gestimuleerd weet door ontevredenheid en zich “bedreigd” voelt, gevoelig is voor die one-liners. Omdat die beantwoorden aan hun onderbuikgevoelens. Dus:
• Is de islam een bedreigende godsdienst, nee een ideologie
• Had er nooit een euro moeten komen, wat die heeft het leven fors duurder gemaakt
• Hadden de grenzen niet open moeten gaan, want dat heeft de massa-immigratie gestimuleerd en daarmee de criminaliteit verhoogd
• Mag de AOW- en pensioenleeftijd niet eerder omhoog
• Is de afschaffing/reductie van de hypotheekrenteaftrek onbespreekbaar
• Mag er niet getornd worden aan het ontslagrecht en de WW
Op al deze onderdelen zou elke politieke partij gericht beleid kunnen ontwikkelen, over al deze onderwerpen zijn forse discussies te voeren. Maar beleid en forse discussies zijn niet aan Wilders en de PVV besteed, die houden het liever op “oneliners”, tweets en vette koppen in de Telegraaf. Dat scoort beter en komt dichter bij de belevingswereld van Henk en Ingrid, die ik nu wel eens in het openbaar zou willen zien acteren. Dit echtpaar (of hebben ze een samenlevingscontract?) wordt zo vaak geciteerd, dat een nadere kennismaking boven aan mijn verlanglijstje staat. Laat ze eens optreden bij DWDD, bij P&W. Of desnoods bij Powned, zal ik daar ook maar eens (met frisse tegenzin, dat wel) naar kijken.
Ik houd het erop, dat Wilders nieuwe verkiezingen wil en daarbij veronderstelt, dat hij er sterker uitkomt. Dat blijkt weliswaar niet helemaal uit de peilingen, maar peilingen zijn ook maar peilingen. Met de hulp van de Telegraaf moet hij een end kunnen komen en als Hero nu maar echt zijn mond houdt over de echte herkomst van de PVV-financien , heeft hij geen ramp te vrezen. Natuurlijk zal hij wat last hebben van Diederik Samson en van Emile Roemer, maar die zullen inhoudelijk nog te weinig alternatieven voorhanden hebben om hem echt te kunnen bedreigen. Let op: bijtertje Pechtold zal hij in de campagne vriendelijk behandelen, evenals Mark Rutte en Jolanda Sap (is toch al een heel eind richting VVD en D66 opgeschoven). Hero Brinkman verdwijnt geheel van het toneel en gaat samenwonen met Rita Verdonk, die het gepraat met alleen de kippen een beetje moe is en wel graag een voormalig “crimefighter” onder de lakens heeft. En dan ontstaat er een nieuwe regeringsploeg van VVD, PVV, D66, GL en CU. Let maar op mijn woorden!

Bon Ton

Brinkman en de “verrader” van Bouterse hebben wat gemeen

En tenslotte kwam hij toch uit de kast: Brinkman trok de stekker uit zijn lidmaatschap van de PVV-fractie en begon voor zichzelf. Al vanaf de start etaleerde hij zich graag als dissident. Die een voorstander was van meer democratisering binnen de partij, die eigenlijk nooit een partij geweest is. Die een voorstander was van de oprichting van een jeugdafdeling. Voor beide opvattingen kreeg hij binnen “zijn” PVV nooit echt de handen op elkaar. Want alle fractieleden wisten heel goed, dat Geert geen voorstander was van democratisering binnen zijn partij, die hij zo graag een “beweging” noemt. En waar alle fractieleden weten, dat hun toekomst afhangt van de mate waarin ze Geert, de oppergod van de PVV, steunen, volgen ze zijn standpunten blindelings. Ook daarom verdedigde Hero als fractievertegenwoordiger het PVV-standpunt over dat werkelijk lachwekkende “Polenmeldpunt” in de Tweede Kamer met de overtuigingskracht, die het gemiddelde PVV-fractielid zo eigen is.
Waarom toch die plotselinge ommezwaai nog geen 14 dagen na zijn heldhaftig optreden achter de TK-microfoon? Ineens was hij een tegenstander van dat meldpunt, dat hij discriminerend vond! Met een simpel Sms’je lichtte hij Geert Wilders in over zijn voornemen, nee besluit, om uit de partij, sorry beweging te stappen. Hij liet niet na dat aan de pers te laten lekken, zodat hij zich verzekerd wist van voldoende media-aandacht bij de persbijeenkomst later op de dag. Nadat hij de microfoons had geteld, de camera’s hoorde zoemen, afspraken had gemaakt met DWDD en Pauw & Witteman, ging hij ervoor zitten. En kwamen de ontboezemingen, waarbij hij zelfs een (zij het klein) tipje oplichtte van de alles bedekkende sluier van het geheim van de financiering van de PVV. Waarover hij eerder in de TK met felheid, de PVV-er eigen, betoogde, dat wetgeving m.b.t. “openheid van herkomst van financiers van de politieke partij niet in het belang van Henk en Ingrid zouden zijn”. Henk en Ingrid (ik zou die mensen nu wel eens in levende lijve willen aanschouwen) als geheime financier van de PVV. Jaja. Nu vertelde Hero bij P&W, dat het zou gaan om een groot lobbykantoor in de VS. De rest laat zich raden: het lobbykantoor werkt in het belang van steenrijke Amerikaanse Joden, die alle belang hebben bij een pro-Israel houding, waarvan de PVV immers de exponent bij uitstek is. Niet zo verwonderlijk als je beseft, dat Wilders een belangrijk deel van zijn scholing gehad heeft in Israel en daar ook zijn islamhaat ontwikkeld heeft. Blijft de vraag: waarom juist nu Hero?
Voor mij is het simpel: Hero wist, dat hij bij volgende verkiezingen van de kandidatenlijst gewipt zou worden. Niet zoals bij een echte partij na intern (democratisch) partijberaad op basis van keurige statuten, maar op basis van een simpele pennenstreek van de “boss himself”, Geert dus. Dus leek het Hero veiliger om alvast de “partij” te verlaten en voor zichzelf te beginnen. In de illusie, dat hij ooit op eigen kracht groot zou kunnen worden. Een soort Rita in mannenkostuum. Uitstel van executie dus, want net als Rita zal ook Hero binnen afzienbare termijn laten zien te licht te zijn voor dit vak. Misschien kan hij terug naar het rechercheurkorps. Verdient wellicht wat minder, maar ach, je bent van de straat.
Dan de relatie met de kwestie Bouterse. Die vraagt om toelichting, want ik ben de laatste om te suggereren, dat er enige overeenkomst is tussen Hero en Desi. De kleuren kloppen al niet. Wel voor wat betreft de “timing” van het uiten van zaken. Want waarom riep getuige/betrokkene plotseling in 2012, dat Bouterse wel degelijk in fort Zeelandia 2 mensen eigenhandig had vermoord? Waarom hield de man dat al die jaren voor zich? Omdat hij ernstig ziek was en vlak voor zijn dood “schoon schip” zou willen maken zoals Bouterse-hater en topadvocaat Gerard Spong veronderstelde? Of omdat het aannemen van een amnestiewet ten gevolge waarvan Bouterse de dans definitief zou ontspringen, ook deze man te ver ging ? Waarom kwam de man niet eerder met zijn getuigenis? Ik hou het erop, dat deze getuige/betrokkene gewoon ging voor een “heldenrol” ging en daarbij een inschattingsfout maakte. Namelijk de inschattingsfout, dat de coalitiepartner van de partij van Bouterse, nooit akkoord zou gaan met een amnestiewet. Maar die coalitiepartner doet dat dus wel en dus zit Suriname binnenkort echt opgescheept met een president, waarvan zal blijven verondersteld, dat hij een moordenaar is, maar waarvan het nooit bewezen zal kunnen worden. En dus zal de man in kwestie niet de “nationale roem” gaan genieten waarvan hij droomde.
Zo ook zal Brinkman niet de “grote man” worden, die hij veronderstelt te zijn! Hij zal ten onder gaan aan zijn eigen zelfbeeld.

Bon Ton